زردآلو


طالبی و گرمک

لطافت و شفافیت پوست چهره خود را به وسیله طالبى و گرمک حفظ کنید
طالبى و گرمک از میوه هاى لطیف و پر آب فصل تابستان است که داراى آب و ویتامین هاى مختلف است .
آیا مى دانید چه کسانى باید طالبى بخورند و چه کسانى نخورند؟
یک طالبى را جلو خود بگذارید و خوب به آن نگاه کنید در سطح خارجى آن که پوست آن را تشکیل مى دهد هشت تا دوازده خط شیارى جدا از هم مى بینید که به رنگ سبز و یا قرمز کمرنگ است .
طالبى از میوه هایى است که زودتر از خربزه به عمل مى آید، لطیف و پر آب و معطر و گاهى خیلى شیرین است ولى چون میوه ظریفى است زیاد نمى شود آن را نگهدارى کرد و بعلاوه طاقت و تحمل راههاى دور و دراز حمل و نقل را هم ندارد.
اگر صدگرم طالبى را در آزمایشگاه تجزیه علمى بکنید.
6/0 گرم آن مواد نشاسته اى است .
11/0 گرم آن مواد چربى است .
27/3 گرم آن مواد استخراجى است .
33/0 گرم آن سللوز است .
24/0 گرم آن قند است .
05/1 تا 6 درصد آن ویتامینهاى آ و ب 2 و ث مى باشد.
ارزش غذایى طالبى و گرمک و حتى خربزه کم است به همین علت که در فارسى ضرب المثلى است که مى گویند (فکر نان کن که خربزه آب است ) طالبى : خنک ، اشتهاآور، ملین ، ادرار آور و موجب طراوت پوست است .

چه کسانى مى توانند طالبى بخورند:
1- کسانى که کم خونى دارند. 2- کسانى که سل ریوى دارند.3- کسانى که مبتلا به یبوست و بواسیر هستند. 4- کسانى که حبس البول شده اند. 5- کسانى که نقرس و روماتیسم دارند. 6- کسانى که مزاج صفرایى دارند. 7- خانمهایى که مى خواهند معالجه زیبایى کنند.
چه کسانى طالبى نباید بخورند و یا در خوردن آن حداعتدال و احتیاط را رعایت کنند.
1- کسانى که مرض قند دارند. 2- کسانى که ورم روده دارند. 3- کسانى که هضم مشکل و دردناک دارند.
طالبى را چه وقت و چگونه باید خورد؟
طالبى را بدون شکر و یا چیزهایى دیگر به طور ساده باید پیش از غذا خورد کسانى که طالبى را با نمک و فلفل مى خورند هضم آن را آسانتر مى کنند ولى در مقابل ، خاصیت ملین آن را کم مى کند.

استعمال خارجى
گوشت طالبى را اگر روى سوختگیهاى سبک و سطحى و یا ورم پوست بگذارند آن را تسکین داده و شفا مى بخشد.
خانمهایى که پوست خشکى دارند باید از آب طالبى براى شستشوى صورتشان استفاده کنند و هر شب با آب طالبى با مخلوط زیر که به اندازه مساوى باید تهیه شود صورت خود را بشویند تا پوست چهره آنها صاف و شفاف شود.
آب مقطر - شیر تازه نجوشیده گاو - آب طالبى .
آب طالبى و شیر تازه نجوشیده و آب مقطر را به هر اندازه تهیه مى کنند باید به مقدار مساوى با یکدیگر مخلوط گردد و مصرف نمایند.
طالبى وقتى به اندازه یک گردو مى شود مى چینند و با سرکه از آن ترشى درست مى کنند.
تخم طالبى و یا گرمک با تخم کدو و تخم خیار تشکیل تخمهاى خنک را مى دهند و براى تسکین و نرم کردن سینه مصرف مى شود. طرز مصرف آن این است که این سه تخم را کمى مى کوبند و در آب مى ریزند تا شیره آن در آب مخلوط گردد سپس آن را صاف کرده و مصرف مى کنند.

 


 

توت فرنگی

اگر مى خواهید زیبا و تندرست شوید به طرز مصرف توت فرنگى آشنا شوید.
شاید وقتى این مطلب را مى خوانید توت فرنگى به دست آمده و کم و بیش ‍ فروشندگان آن را به شما عرضه مى کنند. چون توت فرنگى میوه ظریفى است که تحمل حمل و نقل طولانى را ندارد و مدت زیادى حتى در یخچال نمى ماند بدین جهت قیمت آن گران است . در همه جاى ایران و همه وقت هم نمى توانیم آن را به دست بیاوریم .
اگر شما از کسانى هستید که در باغ یا باغچه خود توت فرنگى کاشته اید این شانس را دارید که هر وقت خواستید توت فرنگى تازه و لطیف و رسیده را چیده و بخورید. از نام توت فرنگى پیداست که این میوه از فرنگ به ایران آمده است و چون به شکل توت بوده است با مضاف الیه کلمه ((فرنگى )) نام خود را بین فارسى زبانان به دست آورده است .

توت فرنگى چه دارد؟
طبق آخرین تجزیه علمى که از توت فرنگى کرده اند معلوم شده است که در صدگرم توت فرنگى 80/ گرم پروتئین ، 14/ گرم مواد چربى ، 468/2 گرم سللوز و مواد روغنى ، 137/ گرم آهک و آهن ، 146/0 گرم املاح حل شدنى در آب توت فرنگى وجود دارد.
بین املاح معدنى باید از کلسیم ، فسفر، سدیم ، منیزیم ، سیلیس ، آهن ، گوگرد، بروم و ید نام ببریم .
توت فرنگى داراى اکسید سالیسیلیک به مقدار یک میلى گرم در صد گرم است و این اسید سالیسیلیک را که یکى از ترکیبات طبیعى میوه هاست با اسید سالسیلیک داروخانه ها نباید اشتباه کرد.
توت فرنگى داراى ویتامین هاى ب و ث و کا مى باشد.
مقدار ویتامین ث توت فرنگى زیادتر از مقدار ویتامین ث لیموى ترش ‍ است .
در هر صد گرم توت فرنگى شصت میلى گرم ویتامین ث موجود است یعنى به اندازه چهار پنجم احتیاج روزانه ما به ویتامین ث مى باشد زیرا ما در هر روز به حداقل 75 میلى گرم ویتامین احتیاج داریم .
توت فرنگى چه خواصى دارد و در چه مواردى باید مصرف کرد؟
آنچه توت فرنگى دارد به این میوه خاصیت تقویت کننده و مغذى و تصفیه کننده خون و ادرارآور و ترمیم کننده املاح معدنى بدن و قلیا کننده خون داده است .
براى دفاع بدن ، در مقابل میکروبها و سموم ، میوه اى مفید است ، براى منظم کردن اعمال کبد موثر است و فشار خون را به حد معتدل نگه مى دارد براى اشخاصى که مرض قند دارند مصرف آن مفید است و دکتر هانرى لوکلر مصرف آن را به بیماران دیابتیک تجویز مى کند. زیرا قند توت فرنگى از نوع ((لولوز)) مى باشد و چنانکه مى دانید قند لولوز براى کسانى که دیابت دارند مفید است و تجویز مى شود.
توت فرنگى را به عنوان صبحانه و یا شام بدون هیچ غذاى دیگرى مى توانید از نیم کیلو تا یک کیلو مصرف کنید.
اگر مى خواهید رژیم توت فرنگى بگیرید باید دو تا سه روز به جاى غذا آن را تا دو کیلو مصرف کنید ولى هیچ غذاى دیگر جز همین توت فرنگى نخورید.
فونته نل نویسنده و ادیب معروف فرانسه که آثار و افکار متجددانه او معروف است در آثار خود نامى از مرگ نبرده است زیرا به مرگ فکر نمى کرد و خودش صد سال زندگى کرد و طول عمر خود را از توت فرنگى مى دانست زیرا تا مى توانست به جاى هر غذاى روزانه توت فرنگى مى خورد.
شاید بعضى از اشخاص مدعى شوند که مصرف توت فرنگى در آنها کهیر و خارشهاى پوستى ایجاد مى کند چنین اشخاص حق دارند این ادعا را بکنند زیرا آنها توت فرنگى را بعد از غذاهاى سنگین و ثقیل به عنوان دسر مى خوردند و دچار این عارضه مى شوند و حال آنکه عارضه زودگذر آنها مربوط به توت فرنگى نیست بلکه مربوطه به مسمومیت خود آنهاست که در اثر سوء تغذیه و یا پرخورى بر آنها عارض شده است .
با این حال کسانى که سنگ کلیه از نوع او کسالت دارند مصرف توت فرنگى براى آنها منع گردیده است و نباید آن را مصرف کنند.
بهترین طرز مصرف توت فرنگى در ابتداى غذاست و باید آن را بدون شکر و یا کرم مصرف کرد و به همین ترتیب عادت کرد که تمام میوه ها را در ابتداى غذا مصرف نمود تا بدن به بهترین وجهى از مواد آن استفاده کند.
توت فرنگى را وقتى کاملا رسیده است انتخاب کنید و با آب جارى بشویید ولى آن را در آب نیندازید که مدتى بماند زیرا عطر و خواص مفید آن از دست مى رود.

فواید برگ و ریشه توت فرنگى
برگ و ریشه توت فرنگى براى درمان و معالجه اسهالهاى مزمن و جلوگیرى از ترشى زیاد معده مفید است ، همچنین براى درمان ورم کیسه مثانه و مجارى ادرار تاءثیر سودمندى دارد.
براى مصرف برگ و ریشه توت فرنگى باید سى تا شصت گرم برگ یا ریشه توت فرنگى را در یک لیتر آب پنج دقیقه بجوشانید و ده دقیقه دم کنید بعد آن را مصرف نمایید.
ریشه توت فرنگى را باید در بهار از خاک در آورده و بشویید و مصرف کنید و برگهاى آن را باید از گل دادن بچینید و مورد استفاده قرار دهید.
جوشاندن برگ یا ریشه توت فرنگى قابض و ادرارآور است گاهى این جوشانده ادرار را به رنگ تندى در مى آورد که نباید از آن نگران شد زیرا سموم بدن از این راه به خارج دفع مى شود.
برگهاى توت فرنگى را اگر دم کنید چاى مطبوعى خواهد بود که همه آن را دوست دارند و مى توان طعم آن را با اضافه کردن لیمو و وانیل و دارچین افزایش داد.
دم کرده برگ توت فرنگى خواص تصفیه کننده خون و ادرار آورنده دارد و به همین جهت است که دکتر هاوزر غذاشناس و طبیب معروف رژیمهاى غذایى در کتاب چه باید خورد و چگونه باید پخت ، دم کرده برگ توت فرنگى را در رژیمهاى هفت روزه و سى روزه خود تجویز مى کند.
اگر برگ و ریشه توت فرنگى وحشى را که اغلب در جنگلها مى روید به دست آورید آثار و خواص آن افزونتر خواهد شد.

باز هم از موارد مصرف توت فرنگى
کسانى که کرمک دارند و از این مهمان ناخوانده ناراحت هستند باید صبح ناشتا به فاصله نیم ساعت در سه بار پانصد گرم توت فرنگى را بدون شکر و شیرینى بخورند و تا ظهر هیچ غذاى دیگرى مصرف ننمایند.
با مصرف توت فرنگى به ترتیب بالا طفیلیهاى روده دفع خواهد شد و از شر این مهمانان ناخوانده راحت خواهید شد.
آب توت فرنگى میکروب حصبه و تیفوئید را مى کشد. عملا این نکته را امتحان کرده اند و در مایعى که یک چهارم آن آب توت فرنگى و بقیه آب بوده است (بامیل ابرت ) را غوطه ور کرده و با تلسکوپ دیده اند که به فاصله کمى کشته مى شوند و از بین مى روند.
خانمهایى که مى خواهند از توت فرنگى به عنوان معالجه زیبایى استفاده کنند باید پنج یا شش عدد توت فرنگى را در یک پارچه نازک بریزند و فشار دهند تا آب آن در ظرفى خارج و جمع شود و بعد آن را به صورت خود بمالند تا پوست آنها شفاف و با طراوت شود.
طریقه دیگر هم براى معالجه پوست صورت این است که توت فرنگى را خوب له کنند و به صورت ماسک ، روى صورت خود بگذارند.
اثر آب توت فرنگى بر روى پوست زیادتر مى شود اگر ده قطره تنطور بنتروان و بیست قطره گلاب به آن اضافه کنند و آن را به هم مخلوط کنند و به روى پوست صورت خود بمالند. ماسک و یا آب توت فرنگى باید یک ساعت روى صورت بماند و بعد از یک ساعت هم نباید صورت را با صابون شست بلکه باید با آب بیکربونانته شستشو داد و باید هشت گرم جوش شیرین را در نیم لیتر آب مخلوط کنید و صورت را با آن بشویید.
خانمهایى که با آب توت فرنگى و یا ماسک آن معالجه زیبایى مى کنند باید هر دو روز یکبار در فصل توت فرنگى آن را انجام دهند.
خانمهایى که به این ترتیب عمل کرده اند بعد از چندى برق و لطافت جوانى را در چهره خود دیده اند. آیا شما هم نمى خواهید این درخشندگى و لطافت را در چهره خود ببینید؟
شستشوى صورت و پوست و معالجه زیبایى خانمها با آب توت فرنگى از زمان ملکه کلئوپاترا معروف شده و تا امروز شهرت و اهمیت خود را حفظ کرده است .
 

 


 

شاه توت

با مصرف شاه توت کمبود املاح معدنى بدن را ترمیم کنید
شاه توت را توت شامى هم مى گویند. در بیشتر نقاط ایران درخت آن وجود دارد و بعد از اینکه توت سفید تمام شد شاه توت مى رسد و به بازار مى آید.
درخت شاه توت بزرگ و بلند مى شود. میوه آن هم درشت و آبدار است وقتى کاملا برسد طعم شیرین معطرى پیدا مى کند که هر ذائقه اى آن را مى پسندد. در جنوب فرانسه درخت شاه توت به عمل آمده است و بطورى که مى گویند این درخت از ایران به آن کشور رفته و غرس شده است .

شاه توت چه دارد؟
شاه توت را تجزیه علمى کرده اند و دیده اند که داراى مقدار کمى مواد آلبومینوئید، مواد چربى ، پکتین و سقز مى باشد. شاه توت وقتى کاملا رسید از گلوکوز و ماده قندى سرشار است . داراى املاح معدنى اسید آزاد، اسید سوکسینیک یک ماده رنگى به نام سیانین و ویتامینهاى ((آ)) و ((ث )) مى باشد. شاه توت از میوه هاى مغذى ، تصفیه کننده خون محسوب مى شود. نرسیده آن قابض و رسیده آن ملین است . در کشورهاى بالکان به برگ شاه توت اهمیت فراوان مى دهند و آن را مى جوشانند و جوشانده آن را به کسانى که بیمارى قند (دیابت ) دارند مى دهند تا آنها را معالجه کند. معالجه بیمارى قند در کشورهاى بالکان با جوشانده برگ شاه توت اهمیت و شهرت فراوانى دارد.

میوه شاه توت براى چه کسانى خوب است ؟
مصرف شاه توت براى بچه ها و دانشجویان که از امتحان خسته شده اند مفید است زیرا با مصرف آن کمبود املاح معدنى و ویتامیهاى ((آ)) و ((ث )) بدن آنها ترمیم مى گردد شاه توت وقتى کاملا رسید و شیرین شد خاصیت ملین پیدا مى کند و به رفع خستگى و یبوست مزاج کمک مى کند. مربا و مارمالاد شاه توت وقتى خوب تهیه شده باشد براى همان مصارفى که در بالا شرح دادیم عالى است .
آب شاه توت نرسیده را اگر در دهان غرغره کنند براى رفع برفک و آنژین و ورم دهان مفید است . وقتى با ماده رنگى شاه توت آغشته شد با شستشوى معمولى از بین نمى رود و براى پاک کردن آن باید برگ درخت شاه توت را به دست مالید و با آب شست تا رنگ شاه توت را از دست محو کند.
برگ شاه توت را وقتى در دست له کنید و با آن دست را بشویید کفى مانند کف صابون از آن پیدا مى شود شاه توت را هم حتى الامکان مثل توت وقتى شکم خالى است باید خورد والا اگر شکم پر باشد تولید گاز و نفخ خواهد کرد و اگر روى غذایى مثل ماست خورده شود شخص را به اسهال مبتلا مى سازد.

طریقه مصرف شاه توت
میوه شاه توت وقتى کاملا رسیده است براى یبوست مفید است.
وقتى شاه توت کاملا نرسیده است آب آن را مى گیرند. یک لیتر آب شاه توت کاملا نرسیده 20 تا 25 گرم اسید سیتریک دارد. در این حالت آن را مى جوشانند تا کمى غلیظ شود.
این شربت خاصیت قبض کننده دارد بدین جهت مواقعى که گلودرد مى گیرید و با آنژین مى شود یا در دهان برفک پیدا مى شود آنرا غرغره مى کنند.
برگهاى شاه توت را دم مى کنند و دمکرده آن را به عنوان دواى دیابت مصرف مى کنند و یا شیره برگهاى شاه توت را مى گیرند و براى معالجه دیابت 30 تا 50 قطره آن قبل از غذا مى خورند.
در آخرین تجزیه علمى که از شاه توت شده است این مواد دیده شده است : 1- آب : 75/84 درصد 2- مواد قندى : 19/9 درصد 3- اسید آزاد: 86/1 درصد. 4- مواد نشاسته اى : 39/0 درصد. 5- مواد پکتینى ، چربى ، املاح و سقز: 20 تا 30 درصد. 6- خاکستر: 57/0 درصد. مواد غیر محلول : 25/2 درصد. تانن ، سیانین (ماده رنگین )، اسید سوکسینیک و ویتامینهاى ((آ)) و ((ث )).
حکیم موفق الدین هروى در کتاب خود راجع به شاه توت مى نویسد:
اگر توت سیاه را خشک کنى و بکوبى آرد آن شکم ببندد و معده قوى گرداند و صفرا ساکن کند و معده پاک گرداند. شیره توت رسیده آماس گرم را که در دهان و گلو بود بنشاند.
مولف فرحنامه مى نویسد: شاه توت طبعش سرد و تر است ، صفرا بنشاند و گرمى ببرد.

 

انگور
انگور میوه ای است بهشتی که شامل ویتامین های A , B ، C می باشد هم چنین دارای مقداری منیزیم ، کلسیم ، آهن ، فسفر ، پتاسیم و آلبومین است.
هر شخصی باید در روز بمقدار کافی انگور میل کند زیرا میوه ای ضد عفونی کننده است . امروزه در طب درمان های طبیعی ( نتروپت ) ، از رژیم های مختلف انگور استفاده می کنند . هم چنین این میوه را برای درمان بیماری های یبوست ، عوارض رماتیسم ، کم خونی و حتی پیش گیری از سرطان سودمند می دانند .

انگور هم لاغر کننده است و هم چاق کننده . بدین گونه که اگر انگور را از صبح تا ظهر ، خالی میل کنید لاغر کننده است و اگر آن را همراه با غذا میل کنید چاق کننده است .
توجه داشته باشید وقتی انگور میل می کنید پشت آن آب سرد ننوشید و یا میوه های خشک مانند برگه ی هلو و غیره را با انگور و آب میل نکنید زیار دچار دل درد می شوید .

یکی از خواص انگور ،‌ صاف کننده و آ« مولد خون بودن آ» آن است . انگور قند خون را نیز تنظیم می کند . به علاوه انگور قرمز برای تصفیه ی خون و خون سازی از انگور سبز هم بهتر است . البته افراد Hypoglacimic ( افرادی که قند خون پایین دارند ) می توانند از انگور بهره ی زیادی ببرند . بنابر این سعی کنند همیشه انگور تهیه کنند و چند بار در روز مقداری از آن را میل کنند .
انگور یکی از میوه های ضد سرطان شناخته شده است و این ، به خاطر خواص ضد عفونی کنندگی آن است .
افرادی که در دوره ی نقاهت یک بیماری هستند و یا ضعف عمومی بدن دارند ، و در نتیجه قدرت دفاعی بدن آنها کم شده است ، سعی کنند از انگور ، هویج ، سیب و هلو ، به مقدار زیاد استفاده کنند . البته این میوه ها را با هم در آب میوه گیری ریخته و آب میوه ی حاصل شده را جرعه جرعه در طول روز بنوشند .
خوب است بدانید انگور پتاسیم زیادی دارد که به جبران ضعف بدن کمک می کند .
انگور و سیب هردو میوه بهشتی هستند که افراد مبتلا به ناراحتی های قلب و اعصاب می تواتند آب آن را نیز در طی روز بنوشند .
انگور برای سلامتی قلب ، ریه و کلیه نافع است و به علت داشتن املاح و مواد سلولزی، ملین و مدر بوده و برای مبتلایان به اوره ی خون مناسب و سازگار است .
این نکته را هم بدانید یبوست که عوارض آن بی اشتهایی ، نفخ ، سردرد تشنگی مفرط و بد بویی دهان است با خوردن آب انگور تازه برطرف می شود .

کشمش :
کشمش تقویت کننده ی بدن است و اگر آن را مانند چای دم کنید و بنوشید ، برای نرم کردن سینه و درد گلو مفید است.

غوره :
غوره برای افراد مبتلا به چربی خون بسیار مفید بوده و ضد عفونی کننده بدن نیز هست هم چنین اگر با سالاد میل شود ، برای لاغر کردن سودمند است .
سعی کنید غوره را خالی نخورید چون روی معده اثر سوء می گذارد هم چنین خانم های باردار از خوردن غوره ی زیاد خودداری کنند ،‌ چون غوره مدر است و امکان دارد موجب سقط جنین شود .
 

 


توت سفید

مواد غذایى موجود در توت کدام است و چه موقع باید خورد تا مفید واقع شود؟
اگر فصل توت باشد، توت سفید را در همه جا مى توانید بیابید. مى خواهید بدانید این میوه ریز که گاهى درخت آن کهن شده و دانه هاى شیرین که بر درختى بزرگ جا دارد و خود را به این طرف و آن طرف مى رساند چه خواصى دارد و از نظر غذایى و دوایى چه نقشى را بازى مى کند.
درخت توت سفید که توت کرم ابریشم هم مى گویند در تمام ایران پراکنده است . در قدیم که خانه ها وسعت زیادى داشت و اغلب باغ و باغچه اى هم که در این خانه ها وجود داشت ، کم و بیش یک یا دو درخت توت سفید در آنجا به چشم مى خورد که وقتى میوه آن مى رسید آن را مى تکانیدند و مى خوردند اما فعلا با کوچک شدن خانه ها و وسعت شهرها درختان توت کم و بیش در شهرها ناپدید شده اند و باید براى دیدن درختان توت و خوردن میوه آن به حومه شهرها رفت .
به خاطرم مى آید سى و چهار سال پیش که در ارومیه بودم نزدیک شهر توتستانهاى وسیعى بود که درختان آن را پیوند زده و پرورش داده بودند. هنگامى که توت این درختان نزدیک به رسیدن بود عده اى روزها آلتى را که از دو تخته ساخته شده بود به هم مى زدند تا کلاغ و گنجشک و سار از آن دور شوند و توتها از حمله آنها مصون باشند.
اغلب ، عصرها مردم ارومیه براى خوردن توت به آنجا مى رفتند، توتى که از این درختان چیده مى شد بزرگى آن به اندازه یک بند انگشت بود و به قدرى آبدار و شیرین بود که اغلب شیرینى آن دل آدم را مى زد
شنیده ام که توت سفید خراسان هم بى اندازه آبدار و شیرین است و در فصلى که به دست مى آید یکى از میوه هاى معروف خراسان محسوب مى شود.

تاریخچه درخت توت
درخت توت سفید یا توت کرم ابریشم ، گهواره پرورش آن در چین بوده است و از آنجا به سایر نقاط ایران پراکنده شده است . در چین بیشتر براى خوراک کرم ابریشم درخت توت سفید را پرورش مى دادند. توت سفید وقتى به ایران آمد با آب هواى ایران سازگارى بسیار نشان داد و میوه آن پر آب و شهداگین شد. زیرا این درخت در جایى که آفتاب دارد و هوا نسبتا خشک است خوب رشد مى کند و میوه آبدار و شیرینى مى دهد و اگر شاخه هاى آن را قطع نکنند گاهى آن قدر بالا مى رود که ارتفاع آن به بیشتر از هجده متر مى رسد.
درخت توت سفید را در قرن پانزدهم از ایران به فرانسه برده و کشت کرده اند. کشت آن در جنوب فرانسه که داراى آفتاب زیادى شبیه به ایران است رشد کرده و زیاد شده است .
توت سفید چه موادى دارد؟
توت سفید داراى کمى از ماده ((آلبومى نوئید)) مواد چربى ، پکتین و سقز است . همچنین سرشار از مواد قندى گلوکوز، املاح معدنى ، و اسید سوکسینیک و ویتامین هاى ((آ)) و ((ث )) مى باشد.

چه وقت باید توت خورد؟
بطور کلى باید وقتى توت خورد که شکم از غذا خالى باشد و بهترین موقع آن صبح ناشتا و یا عصر در فاصله غذاى ظهر و شام است که زود هضم مى شود و مواد غذایى آن جذب بدن مى شود. معمولا اگر روى غذاهاى سنگین ، مخصوصا گوشتى آن را بخورند هضم آن مشکل مى شود و تولید نفخ در شکم و روده ها مى کند.
به همین علت است که حکیم ابونصر هروى در کتاب خود توصیه مى کند که موقعى توت بخورند که شکم خالى باشد. ((چون توت را بخورند وقتى که معده پاک بود، زود از معده بشود و اندر تن هیچ خلط برنیانگیزد.))
ابوبکر مطهر جمالى یزدى در کتاب فرخ نامه مدعى است که اگر بخواهند میوه توت سفید، سیاه شود، گودالى نزدیک ریشه درخت توت بکنند و دو غربال توت سیاه در بن درخت انبار کنند تا سال دیگر توت سفید، توت سیاه به بار آورد. همچنین اگر توت سفید در بن درخت توت سیاه کنند سپید گردد؟!
در ایران توت سفید را وقتى رسید خشک مى کنند و در زمستان به عنوان غذاى پر انرژى مثل کشمش مى خورند. از توت سفید شیره اى مثل شیره انگور مى پزند که مصرف آن مشابه شیر انگور است . کسانى که مرض قند دارند اغلب به جاى قند سفید مصنوعى ، چاى خود را با توت خشک مى خورند. برگ درخت توت را هم به مصرف غذاى کرم ابریشم مى رسانند.
پوست شاخه هاى جوان درخت توت را اگر خشک کنند و خشک کرده آن را در آب بجوشانند و بنوشند لینت مزاج مى آورد. چنانکه حکیم موفق مى گوید:
((پوست دار توت را چون بپزى آبش اسهال طبیعت کند.))

 


هلو

براى تسکین تحریکات عصبى ، دمکرده شکوفه درخت هلو بکار ببرید
اصل هلو از چین بوده است و بعد به ایران آمده و از ایران به اروپا رفته است . هنوز هم در چین ، یک نوع هلوى وحشى مى روید که هسته آن درشت ولى خود آن کوچک است . در قرون وسطى نام هلو در کتابهاى فرانسه آمده است و دستور داده اند آب هلو را با عسل بجوشانند و شیرین بیان به آن اضافه کنند و بنوشند تا نفس مطبوعى پیدا کنند.

ارزش غذایى هلو
هلو مثل تمام میوه ها خواص ادرارآور و ملین دارد. گوشت هلو، داراى سلولوزهاى نرمى است و کاملا هضم مى شود. هلو میوه اى نسبتا کم ترشى است . مواد قندى و نشاسته اى آن به آسانى هضم مى شود و معده به راحتى هضم آن را تحمل مى کند.
به نظر مى رسد که مواد قندى هلو، ترشحات غده هاى هاضمه را تقویت مى کند و هضم غذا را آسان مى سازد.
هلو میوه اى است که خیلى ویتامین دارد. ویتامین هاى ((ب 1)) و ((ب 2)) و ((پ ، پ )) و ((ث )) و مخصوصا ویتامین ((آ)) در هلو فراوان است .
این ویتامینها به مقدار زیادى در پوست هلو تمرکز یافته است و به همین علت مثل لویى چهاردهم ، باید هلو را با پوست خورد و دندان در پوست و گوشت آن گذاشت .
توصیه شده است که پوست هلو را، ولو سفت هم باشد، باید جوید و خورد.
هر چند که پوست هلو با کرکهاى نرمى که دارد، به ذائقه بعضى ها خوش ‍ نمى آید.
مصرف هلو به چه اشخاصى توصیه مى شود:
تمام کسانى که از سلامتى طبیعى برخوردارند، به شرط آن که هلو کاملا رسیده باشد مى توانند آن را مصرف کنند. زیرا هلوى رسیده براى همه ، حتى کسانى که دستگاه هاضمه ظریفى دارند قابل هضم است .
کسانى که از روده ها علیل هستند، باید از خوردن پوست هلو خوددارى کنند. کسانى که از بستر بیمارى برخاسته اند و دوره نقاهت را مى گذرانند، بچه هاى کوچک پیر مردان ، مى توانند هلو را بجوشانند و بخورند و یا پخته آن را به صورت کمپوت که دسر مخصوص رژیم غذایى است به مصرف برسانند.
اشخاصى که مرض قند دارند، باید از مصرف هلو چشم پوشى کنند. زیرا هلو سرشار از مواد قندى است . هلو، دسرى عالى براى اشخاص چاق است . زیرا کم کالرى است و هر صد گرم هلو بیش از شصت کالرى حرارت ندارد.
کسانى که امراض کلیوى و یا رماتیسم دارند، باید هلو بخورند زیرا هلو ادرار آور است و قلیایى کننده خون است .

چه هلویى را انتخاب کنیم ؟
هلو، شفتالو، شلیل ، خواص یکسانى دارند ولى هلوهایى که سفت است ، براى کمپوت مناسب تر است .
هلو و انواع آن باید کاملا رسیده باشد. هلوهاى سبز رنگ و سفت ، داراى عناصر تحریک کننده است و براى جدار روده هاى علیل خوب نیست و تولید اسهال مى کند.
هلو وقتى زیاد رسیده باشد و داراى لکه هاى قهوه اى باشد، علامت این است که مقدارى از مواد حیاتى خود را از دست داده و در حال پوسیدن است .

موارد مختلف استعمال هلو
گوشت هلو وقتى له شد آب آن شیر زیبایى طبیعى براى خانمهایى است که به سلامت و ظرافت پوست خود علاقه دارند. زیرا آب هلو قبض کننده است و وقتى آن را به پوست صورت و یا بدن خود بمالیم ، سوراخهاى پوست را جمع مى کند ویتامینها و مواد معدنى هلو، پوست را غذا مى دهد و رنگ روشن و درخشانى به آن مى بخشد.
پس وقتى گوشت و یا آب هلو را به صورت خود مى مالید، آن را تا مدتى پاک نکنید و بگذارید به صورت شما خشک شود و بعد هم صورت خود را با آب باران یا گلاب و یا آب مقطر بشویید.
هسته هلو در زمانهاى قدیم ، نوشداروى عوارض بدمستى بود که آن را مى کوبیدند و براى دفع میگرن و درمان نورالژى روى پیشانى و شقیقه ها مى مالیدند ولى در زمانهاى حاضر مصرف آن را تجویز نمى کنند و عقیده دارند که هسته هلو، داراى مواد سمى است .
روغنى که از هسته هلو استخراج مى شود، در قدیم مصارف زیادى داشت از جمله مادربزرگهاى ما آن را براى معالجه ورم بواسیر مصرف مى کردند.
شکوفه درخت هلو به عنوان دم کرده ، خاصیت تسکین اعصاب دارد. زیرا داراى ترکیبات سیاتیک است و به علت همین ترکیبات سمى است ، که باید آن را با احتیاط و به مقدار کم مصرف کرد.
شربت گل هلو، داراى خواص ضد سرفه است و مجارى تنفس را وقتى تحریک شد، آرام مى کند و ترشح خلط را از سینه آسان مى سازد اخیرا هلوى رسیده را تقطیر کرده اند و از آن اسانسى به دست آورده اند که داراى مواد: اتر، لینالول ، اسیدفورمیک ، آستیک ، والریک ، کاپریلیک ، آستالدهیک ، پورپورول ، و کاردى نن است .
هلو را در تابستان خشک مى کنند و در زمستان برگه هلو را در آب مى خیسانند و به عنوان غذاى ملین براى رفع یبوست مى خورند.
در قمصر کاشان : نوعى هلوى مخصوص به عمل مى آید که به آن الک مى گویند و بیشتر آن را براى ساختن جوز قند سفید قمصر مصرف مى کنند.
 

 


 

سیب بعنوان مفیدترین میوه نام برده شده است !
در هر سیب به مقدار دو برابر بیش از چای، سه برابر بیش از پرتقال و بیش از هشت برابر نسبت به موز آنتی اکسیدان وجود دارد.
دانشمندان استرالیایی بعد از تحقیقات همه جانبه و بیشمار به این نتیجه رسیده اند که بیشترین میزان مواد مفیدی که نه تنها ریسک ابتلا به غدد سرطانی را کاهش داده بلکه ارگانیزم را از بیماری های عروقی و قلبی در امان نگاه می دارد، در سیب موجود است.
 به گزارش خبرگزاری آ«نووستیآ»، به گفته کارشناسان سیب به لطف وجود آنتی اکسیدان های قوی در خود واکنش بسیار مطلوبی بر ارگانیزم انسان می گذارد.
پیش از این دانشمندان آمریکایی ثابت کرده بودند که مصرف دائم سیب و آب سیب از تخریب سلول های مغزی که موجب فراموشی خاطر می شوند، جلوگیری می کند.
 
  
 
منبع : www.Persian-Star.org

 


 

گلابی

قند گلابى بهترین قندهاست زیرا به آسانى جذب مى شود
اصل گلابى از آسیاى شرقى است که در زمانهاى بسیار قدیم به اروپا وارد شده است .
کشفیات باستانشناسى در شهرهاى دریاچه اى ثابت مى کند که در زمانهاى قدیم هم مردم گلابى را مى شناختند و مصرف مى کردند زیرا نقش گلابى در روى سنگ این شهرهاى قدیمى وجود دارد و به دست آمده است .
دکتر هانرى لوکلر در کتاب خود به نام معالجه امراض با گیاهان مى نویسد:
به نظر مى رسد که در میوه گلابى طبیعت نیک نهاد آب زمین را تقطیر کرده و با عملیات شیمیایى خیلى عجیب و حیرت انگیز آن را به نوشابه اى تبدیل کرده است که خوردن آن گوارا و لذیذ و خوشمزه است ولى معلوم نیست به چه علتى پزشکان قرون وسطى براى گلابى خواص قبض کننده قائل بودند و عقیده داشتند که گلابى میوه اى است ثقیل ، مانع شکم ورى ، سنگین و گس که موجب پیدایش میگرن و باد سینه مى شود.

ارزش غذایى گلابى :
غذاشناسان عصر حاضر گلابى را میوه عالى مى دانند که بیشتر خواص ‍ لینت دهنده اى دارد. بیش از 83 درصد گوشت گلابى را آب تشکیل مى دهد و داراى املاح معدنى و مخصوصا منگنز است گلابى از میوه هاى خیلى شیرین محسوب مى شود یعنى هشت درصد آن قند است . قند گلابى یا ((لوولوز)) بهترین قندى است که حتى اشخاصى که مرض قند دارند مى توانند آن را بخورند زیرا به آسانى هضم و جذب مى شود. پوست گلابى از نظر تانن غنى است و هم چنین با مواد پانتوزان آهک دانه هایى را به وجود مى آورد که در درون گلابى این دانه هاى ریز ریاد است و موجب پاک کردن روده ها مى شود. پوست گلابى که در معرض نور خورشید قرار مى گیرد از نظر ویتامینها و دیاستاز از گوشت آن غنى تر است .
نوعى گلابى را که پوست آن نازک و لطیف است مى توانید با پوست بخورید ولى البته کسانى که از روده ها علیل هستند نباید گلابى را با پوست بخورند زیرا پوست گلابى در روده ها تحریکاتى ایجاد مى کند که باعث زحمت مى شود.
برگ درخت گلابى خواص ادرار آور دارد. جوشانده برگ درخت گلابى را براى رفع اختلالات مجارى ادرار و کیسه مثانه و مخصوصا به هنگام درد مثانه مصرف مى کنند.

چه کسانى باید گلابى بخورند؟
همه ، حتى بچه هاى کوچک مى توانند گلابى بخورند به شرط آنکه کاملا رسیده باشد.
گلابى هایى که کاملا نرسیده است ، مواد تحریک کننده دارند و گلابى هایى که زیاد رسیده باشند قسمتى از خواص غذایى خود را از دست مى دهند.
کسانى که نمى توانند میوه هاى خام را بخورند مى توانند کمپوت گلابى بخورند زیرا کمپوت گلابى نیز مثل میوه گلابى تمام خواص غذایى این میوه را در خود دارد

 


گردو

بهترین میوه مغذى و پرکالرى براى فصل زمستان
مواد چربى گردو غنى است و داراى مواد ازت دار نیز مى باشد.
از فندق ، مواد نشاسته اى کمترى دارد و به همین علت براى اشخاصى که دیابت و مرض قند دارند مصرف آن تجویز مى شود.

خواص گردو:
گردو داراى مواد چربى و پروتئین مغذى است ؛ بطور خفیف ملین و ضد اسهال است .
گردو کرم کُش است و مصرف آن کرم روده ها را به خارج دفع مى کند.
گردو را به عنوان کمک در معالجه عفونتهاى ریوى و مجارى ادرار تجویز مى کنند.
گردو داراى ویتامینهاى ((آ)) و ((ث )) مى باشد و در تعادل عمومى بدن و تغذیه ، عمل موثر و مفیدى را انجام مى دهد.
((بوندوى )) عقیده دارد گردو میوه اى است که از نظر داشتن روى که عنصر حیاتى است و براى فعالیت ویتامینها در بدن ضرورت کامل دارد میوه ممتازى است .
گردو داراى مس است و با آهن براى ساختن هموگلوبین خون همکارى مى کند.
از گردو روغن مایعى مى گیرند که با این روغن مایع بدن بچه هایى را که استخوان نرم دارند و یا کم خون هستند مالش مى دهند تا استخوانهاى آنها محکم شود و کم خونى آنها برطرف گردد.
روغن مایع گردو براى سالاد سبزیهاى خام بسیار مطبوع است و طعم خاصى به سالاد و سبزیهاى خام مى دهد. اگر شما که این سطور را مى خوانید به جاى روغن زیتون یک بار روغن گردو در سالاد داخل کنید و طعم آن را بچشید حتما طرفدار آن خواهید شد.
کسانى که کرم کدو دارند اگر هر روز پنجاه تا شصت گرم روغن مایع گردو را بخورند در دفع این مهمان ناخوانده مزاحم موثر خواهد بود. طریقه مصرف آن این است که این مقدار روغن گردو را با سیب زمینى آب پز بخورند و چند شب این کار را ادامه دهند.
دمکرده برگهاى گردو به مقدار بیست تا سى گرم در یک لیتر آب به عنوان نوشابه معمولى براى کسانى که مسلول هستند تجویز شود، همچنین براى آنهایى که به راشیتیسم (نرمى استخوانها) و یا لنفاتیسم و یا بیمارى استخوان دچار شده اند مفید است .
جوشانده برگ درخت گردو به مقدار پنجاه تا شصت گرم در یک لیتر آب به طورى که یک ربع ساعت روى آتش جوشیده باشد به صورت انژکسیون شستشو براى مبارزه با عارضه ترشح مواد سفید در خانمها مصرف مى شود. با این جوشانده چشم ها را وقتى مژه مى خارد و تحریک مى شود مى شویند.
کسانى که داراى استخوان هاى نرمى هستند اگر حمام جوشانده برگ درخت گردو را بگیرند، استخوان هاى آنها محکم خواهد شد: براى تهیه این حمام باید پانصد گرم برگ درخت گردو را در یک لیتر آب مدت پانزده دقیقه بجوشانند و آن را به آب وان حمام اضافه کنند و در آن نیم ساعت بخوابند و اعضاى بدن خود را مالش دهند.
براى تهیه یک غذاى مقوى خانم هاى علاقه مند به سلامت افراد خانواده مى توانند آب میوه را بگیرند و یک مشت مغز گردو و یک قاشق قهوه خورى عسل را با آن مخلوط کنند و در میکسور (مخلوط کننده برقى ) بریزند و کلید آن را بزنند تا گردوها به صورت گرد درآید و با آب میوه مخلوط یکسانى را به وجود آورد.
روغن مایع گردو از روغن هاى نباتى سالمى است که کلسترول ندارد و مقام اول را بین روغن لوبیاى چینى (سویا) و روغن تخم گل آفتاب گردان در طباخى بهداشتى به دست آورده است .
موضوع مهمى که در مصرف گردو اهمیت دارد این است که گردو بیش از یک سال نباید بماند و موقع مصرف باید آن را پوست کند و خورد، گردوهایى که از پوست در مى آیند و مدتها در جریان آفتاب و هوا مى ماند و با اصطلاح بادخور مى شود براى مصرف مناسب نیست و اغلب علت جوش بدن و درد گلو مى شود.
گردو از میوه هایى است که کالرى فراوان دارد و بهترین خوراک زمستانى است . طبق آخرین تجزیه علمى که از گردو به عمل آمده معلوم شده است که گردو داراى مواد و عناصر متشکله زیر مى باشد:

  گردوى تازه گردوى خشک
آب 50/26 -----
مواد ازت دار 05/11 03/15
مواد چربى 98/41 2/57
مواد استخراجى 57/17 90/23
سلولز 6/1 18/2
بقایا 3/1 77/1

گردو میوه اى است که سرشار از مس ، روى ، پتاسیم منیزیوم ، فسفر، گوگرد، آهن کلسیم و ویتامینهاى آ و ث و پ است .

 


 

خرما

درختى است که پاى در آب و سر در آتش دارد او، مدافع سرسخت بدن ، در برابر بیمارى سرطان است .
خرما یکى از میوه هایى است که مقدار فسفر و کلسیم آن درست به مقدار فسفر و کلسیمى است که به طور طبیعى در بدن ما وجود دارد.
خرما داراى ویتامین ((آ)) است و بطورى که مى دانید این ویتامین مخصوص رشد است و همین ویتامین است که براى نگهدارى کلسیم در بدن براى تعادل اعصاب و تغذیه بدن لازم است .
فسفرى که در خرما وجود دارد، سلولهاى عصبى را سرزنده نگه مى دارد و این ماده حیاتى است که چاره و درمان موثر تمام کمبودهاى بدن مى باشد.
بر طبق تحقیقات علمى که اخیرا به عمل آمده است ، معلوم شده است که احتیاج انسان به آهن 9 درصد میلى گرم در هر روز است . با تجزیه اى که در خرما به عمل آورده اند ثابت شده است که در هر صد گرم خرما 6/3 تا 5 میلى گرم آهن وجود دارد.
پس با مصرف مقدارى کمى خرما، احتیاج بدن به آهن رفع مى شود و چنانکه مى دانید آهن نیرو دهنده گلبولهاى قرمز خون است و چون خرما داراى مقدار زیادى آهن است در جلوگیرى از کم خونى و یا معالجه و درمان آن اثر کاملى دارد.
وجود منیزیوم در خرما نیز قابل توجه است ... معمولا براى یک کیلو خرما یک متر مکعب آب لازم است در مناطقى که درختان خرما مى روید کمیاب است و سرشار از املاح معدنى مخصوصا منیزیوم است که میوه خرما از آن بهره کافى مى برد. وجود منیزیوم در خرما سبب شده است صحرانشینان که در واحه ها و آبادى هاى نزدیک به درختان خرما زندگى مى کنند و اغلب خوراک آنها خرما است از ابتلا به سرطان مصون بمانند. زیرا ثابت شده است منیزیم یکى از موادى است که اگر به مقدار کافى در غذا باشد مصونیت در مقابل سرطان ایجاد مى کند.
ماده گرانبهاى منیزیم علاوه بر این که در مقابل سرطان مصونیت مى دهد خودش هم ((کاتالیزور)) است و این ((کاتالیزور)) براى اصول تغذیه ما لازم است زیرا منیزیم انرژى عضلاتى را تقویت مى کند و قواى عصبى و عمومى بدن را افزایش مى دهد.
منیزیم با فسفر تقویت کننده اعمال فکرى ما نیز هستند.
این نکته را هم ناگفته نگذاریم که منیزیوم براى پروستات و کلیه ها هم ماده غذایى گرانبهایى است .
گاهى کلیه ها نمى توانند از ورود قند به خون جلوگیرى کنند و در نتیجه بیمارى ((دیابت )) پیدا مى شود در این صورت یک رگه منیزیوم مى تواند جریان کارها را به سیر طبیعى خود سوق دهد اشخاصى که به بیمارى دیابت مبتلا شده اند خرما براى آنها شیرینى طبیعى است و چون داراى ویتامین ((ب 2)) نیز هست ، غذا را خیلى زود جذب بدن خواهد کرد.
خرما باید تازه و طبیعى باشد. خرمایى که تخمیر شده . یا با مواد شیمیایى شسته باشند براى سلامتى خوب نیست و حتى الامکان باید خرماى تازه و طبیعى مصرف کرد.
کسانى که دچار کم خونى شده اند مى توانند در جاهایى که درختان ((خرما وجود دارد رژیم خرما بگیرند و به جاى هر غذایى روزى نیم کیلو خرما بخورند و چنانچه این کار را یک ماه ادامه دهند، کم خونى آنها برطرف خواهد شد و داراى رنگ و رخسار سالم و شادابى خواهند شد.

 


 

زردآلو

فواید و موارد استفاده از آن
درخت زردآلو اصلا در چین بوده است و از آنجا به سایر نقاط دنیا رفته است . هنوز هم در کوهاى پکن درخت زردآلو به حال خودرو و وحشى مى روید. با وجودى که در قرنهاى خیلى دور دست زردآلو در کشورهاى آسیایى شناخته شده بوده و مردم به آن آشنایى داشته اند در کشورهاى اروپایى تا آغاز قرن اول ظهور مسیح آن را نمى شناختند و وقتى هم آن را شناختند به چشم یک میوه مفید و قابل استفاده به آن نگاه نمى کردند و خلاصه این میوه در آن زمان شهرت نیکویى در نزد مردم نداشت .
رفته رفته نفوذ اعراب در اسپانیا قدر و منزلت زردآلو را در اروپا بالا برد و عقیده عمومى اروپاییان را نسبت به این میوه عوض کرد.
با وجود این در فرانسه تا اواخر قرن هفدهم عقیده داشتند زردآلو میوه مفیدى نیست ولى کم کم که روى این میوه مطالعات و تحقیقات علمى شد مردم پى بردند که زردآلو میوه مفیدى است و خواص شفا بخشى دارد و امروز انواع مختلف زردآلو بین میوه ها مقام مهمى به دست آورده و زیاد مصرف مى شود و از طرف پزشکان غذاشناس مصرف آن توصیه مى گردد.

ارزش غذایى زردآلو از نظر رژیم
زردآلو یکى از میوه هاى خیلى شیرین و قنددار است یعنى هشت دهم وزن آن قند است و از میوه هاى بى نظیر است که از لحاظ داشتن ویتامین ((آ)) بسیار غنى است یعنى داراى کاروتن است و کاروتن چنان که مى دانید ماده اى است که رنگ قشنگ زردآلو را به وجود مى آورد و تولید ویتامین ((آ)) مى کند. در نتیجه با مصرف زردآلو رشد بدن زیاد مى شود، مقاومت در برابر بیماریها افزایش مى یابد و قوه بینایى مخصوصا در شب افزوده مى گردد.

زردآلو براى چه اشخاصى توصیه مى شود؟
در صورتى که زردآلو خوب رسیده باشد مصرف زردآلو براى کسى که از تندرستى و سلامت طبیعى برخوردار است توصیه مى شود به شرطى که به اعتدال مصرف کنند و از زیاده روى خوددارى کنند زیرا اگر در مصرف زردآلو زیاده روى شود باعث اختلال هضم و یا به هم خوردگى روده ها مى شود و در حالت اخیر حال اسهالى به شخص دست مى دهد.
زردآلو براى اشخاصى که کم خون هستند، ورزشکاران ، اشخاص خسته ، کسانى که از شدت کار فرسوده شده اند، براى زنان حامله ، اشخاصى که دوره نقاهت را مى گذرانند توصیه و تجویز شده است .
 

 


 

پسته

این خوراکى لذیذ، داراى چه خواصى است و درباره اش چه گفته اند؟
آقاى دکتر ((هانرى لوکلر)) در کتاب خود به نام ((میوه هاى فرانسه)) مى نویسد: نام پسته یا ((پیستاس )) از شهر (پستیاک) یکى از شهرهاى سوریه گرفته شده است که سالها پیش از این درخت آن بطور وحشى در آنجا مى روییده است و از آنجا به تمام کشورهاى عالم پراکنده شده و کشت آن در همه جا تعمیم یافته است .
کشورهاى حوزه مدیترانه زودتر از همه کشورها کشت آن را شروع کردند. پسته را مردم قدیم مثل پادزهر مى دانستند و عقیده داشتند که بهترین تریاق براى نیش حیوانات مسموم است .
ابن سینا پزشک نامور ایرانى به علت رنگ درونى مغز پسته که شبیه رنگ صفرا است آن را بر ضد عفونتهاى کبدى ، براى جلوگیرى از تهوع و استفراغ و براى تقویت دهانه معده و قوت قلب مفید مى دانست و مصرف آن را تجویز مى کرد و براى تقویت قواى جنسى موثر مى دانست .
بعد از ابن سینا، در قرون وسطى پزشکان دیگرى نیز اصول او را اقتباس ‍ کردند و به بیان دیگرى در خواص پسته داد سخن دادند چنانکه ((ژوفروا)) پسته را در ردیف دواهاى تقویتى براى دوران نقاهت مى دانست و عقیده داشت پسته براى کسانى که بر اثر سل و یا بیمارى دیگرى لاغر شده اند و یا کسانى که سرفه مى کنند و یا دچار اختلال کار کلیه شده اند، دواى تقویتى کامل و موثرى است . ((پیرپومه )) در کتاب خود که به سال 1694 منتشر شد مى نویسد:
((پسته یکى از ترکیبات دارویى جالینوس است تا با مصرف آن پیرمردان قواى از دست رفته خود را باز یابند.))
در قرن شانزدهم و هفدهم میلادى از پسته روغن مى گرفتند و روغن پسته را براى نرم کردن سینه و آرام کردن دردهاى کلیه و کبد به کار مى بردند و این روغن را از رو به جاى دردناک مریض مى مالیدند و مالش مى دادند و هم چنین آن را به عنوان خوراکى به بیماران کبدى و کلیوى مى خوراندند و عقیده داشتند که روغن پسته آدم لاغر را چاق مى کند و تولید نطفه را در او افزون مى سازد و سرفه و درد ریه را شفا مى بخشد.
امروز پسته از نظر طبى این خواص را در نظر پزشکان ندارد ولى از نظر غذایى یکى از هسته هاى مغذى است که بیشتر به عنوان تنقل از آن استفاده مى کنند.
مارکومو نتالتو پسته را تجزیه کرده و معلوم شده است داراى مواد زیر است :
1- آب : 93/7 درصد. 2- مواد چربى : 72/45 درصد. 3- پروتئین : 58/22 درصد. 4- مواد رنگى : 64/17 درصد. 5- خاکستر 14/3 درصد. 6- سلولوز: 99/2 درصد.
گمان نزدیک به یقین این است که پسته یکى از میوه هاى ایرانى است که گهواره اصلى پرورش آن در همین سرزمین ایران بوده است و از این سرزمین به آسیاى صغیر و اروپا و کشورهاى دیگرى راه یافته است .
دلیل این ادعا لوحهایى است که چند سال پیش در اسپانیا کشف شد و در این لوحها مذکور است که چهل سال پیش از میلاد مسیح شاهنشاه ایران براى پادشاه یونان ، بوسیله سفیر خود پسته ایران را هدیه فرستاد و پادشاه یونان از این هدیه خوشش آمد و از پادشاه ایران بذر پسته و زارع و باغبان آن را خواست و شاهنشاه ایران آن را فرستاد و این پسته کارى در خاک فعلى ترکیه که آن موقع جزء یونان بود شروع گردید و از آنجا به کشورهاى دیگر حوزه مدیترانه راه یافت .(1)
در اغلب نقاط ایران اشجار و باغهاى پسته است ولى پسته معروف ایران بیشتر در قزوین و دامغان و اردکان یزد و مخصوصا رفسنجان شهرت دارد.
در استان کرمان بعضى از جنگهاى پته و چاتلانقوش هم پیوند پسته شده است .
کلیه محصول پسته ایران به تفاوت سنوات از هفت هزار تا پانزده هزار تن مى رسد و با اصول جدید کشاورزى که در کشور شروع شده است به طور قطع و یقین در ده سال آینده چند برابر خواهد شد.
از سال 1305 که محصول پسته ایران به آمریکا صادر شد، دولت آمریکا در سال 1308 دکتر وایت هوس را براى مطالعه و بررسى کشت پسته به ایران فرستاد و در آن سال نهال و بذر پسته را براى کشت به آمریکا بردند و در ده سال اخیر پسته کارى در ایالت کالیفرنیا توسعه یافته ولى محصول آن مثل ایران نیست و پسته هاى ایرانى در آمریکا ریزتر شده است و باز هم پسته ایرانى مقام جهانى خود را حفظ کرده است چنانکه یکى از صادرات مهم ایران به آمریکا همین پسته است که اخیرا به طرز جالبى بسته بندى مى شود.
ایرانیان قدیمى پسته را قوى ترین مغزیات غذایى مى دانستند و حتى براى آن افسانه هایى داشتند و مى گفتند اگر مردى اولاد پسر بخواهد باید پسته بخورد.
ایرانیان قدیم درباره پسته مى گفتند تمام میوه هایى که مغز و هسته دارند از فندق و گردو و تخم هندوانه و خربزه در ابتدا آب لزجى چون سفیده تخم مرغ نطفه آن است که هر چه هوا گرمتر شود، آن نطفه بزرگ مى گردد و مى بندد و در اواخر مرداد و شهریور سفت و محکم مى شود ولى پسته برعکس تمام این میوه هاى مغزدار و هسته اى فقط یک نطفه کوچک سبز رنگى است که از اول تیر که هوا گرم مى گردد بسته مى شود و شروع به بزرگ شدن مى کند تا اواخر مرداد و شهریور که محکم مى شود و مى رسد.
تمام میوه هاى مغزدار و هسته اى سفید رنگ هستند ولى مغز پسته سبز و به رنگ صفرا است و همان است که ابن سینا هم آن را به این رنگ وصف کرده است .
در قدیم پسته خام را با قند مى کوبیدند و کمى هل به آن مى زدند و آن را به نام ((قاووت پسته )) به زنانى که وضع حمل کرده بودند و احتیاج به تقویت داشتند و یا کسانى که از بستر بیمارى برخاسته و دوران نقاهت را مى گذراندند به عنوان غذاى مقوى مى دادند.
پوست سبز پسته را هم خشک مى کردند و براى رفع دل درد و اسهال آن را مى جوشاندند و دم مى کردند و به عنوان دواى دل درد و اسهال مصرف مى کردند. هنوز مصرف آن در آذربایجان معمول است از پوست سبز تازه پسته و یا پسته نبسته مربا و ترشى درست مى کنند.
در حال حاضر بیشتر پسته به عنوان آجیل مصرف مى شود و یا آن را در گز اصفهان مصرف مى کنند.
پسته خام مصارف آشپزى دارد و بیشتر کوبیده آن را به عنوان تزیین روى غذا مى ریزند.
پسته را نباید در جاى مرطوب و یا خیلى گرم گذاشت و یا مدتى طولانى نگه داشت زیرا رطوبت و گرماى زیاد و مرور زمان روغن آن را خراب مى کند و تولید کرم و پروانه ریزى در آن مى کند و این مشکلى بود که ایرانیانى که به خارج مى رفتند و پسته را به عنوان سوغات و هدیه براى دوستان خود مى بردند همیشه از رطوبت و یا گرما که پسته را خراب مى کرد شکایت داشتند ولى در سالهاى اخیر بسته بندى آن کامل شده و پسته را در قوطیهاى فلزى هوا گرفته عرضه کرده اند که مدتها در هر آب و هوایى محفوظ مى ماند.

پسته و اهمیت آن در قواى عقلى و بدنى
پسته خوراکى مطبوعى است که مورد پسند و توجه همه است اما بسیارند کسانى که فکر مى کنند پسته باعث غلظت خون مى شود و به کبد صدمه مى زند.
پسته از میوه هاى خشک محسوب مى شود و مقدار آب آن بیش از 8 درصد نیست .
ترکیبات پسته عبارتند از: 7/1 درصد املاح معدنى ، 5/17 درصد مواد ازت دار و 52 درصد چربى و 22 درصد هیدرات دو کاربن . مواد معدنى موجود در پسته است که براى آن ارزش حیاتى بوجود آورده و این مواد که هر کدام به نوبه خود نقشى جالب در فعالیت سلولها و متابولیسم بدن ما دارد و در حدود 60/3 گرم فسفر در یک کیلو پسته وجود دارد که در تقویت قواى جسمى و سلولهاى مغزى موثر است .
گذشته از فسفر، کلسیم در پسته به مقدار 90 گرم وجود دارد که آن هم در ساختمان و استحکام استخوان ، خون و عضلات اهمیت فراوان دارد.
در پسته مقدار قابل توجهى آهن وجود دارد و باید بدانیم که آهن در تمام سلولهاى بدن وجودش لازم است براى ادامه حیات و ساختمان هموگلبین و گلبولهاى قرمز خون دخالت تام دارد.
پسته با داشتن مواد دیگرى چون پتاسیم ، منیزیم تاءمین کننده احتیاجات بدن و خون است و همانطور که گفتیم پسته داراى مقدار زیادى چربى بوده و بدین لحاظ ارزش غذایى زیادى دارد.
چون مصرف زیاد پسته باعث مى شود که مقدار ازت در خون و بدن بالا رود شاید به همین علت است که عده اى معتقدند که پسته باعث کثیف شدن خون مى شود، البته اشخاصى که دچار ضعف و نارسایى کبد هستند و مبتلایان به بیماریهاى نقرس و دیابت و ناراحتى کلیه باید از خوردن پسته خوددارى کنند، زیرا باعث شدت و عود بیمارى آنان مى شود، در پسته همچنین ویتامینهاى آ- ب و ب 2 و پ پ و ویتامین E وجود دارد.

 


 

بادام

میوه اى که سرشار از ویتامین ، قند، کلسیم و مواد چربى است .
بادام ، میوه درخت بادام است و همه ما کم و بیش با آن آشنا هستیم زیرا درخت بادام از درختانى است که زود به شکوفه مى نشیند و هنگامى که شکوفه هاى آن باز مى شود منظره قشنگى دارد و چترى رنگین و زیبا از گل بر درخت مى پوشاند.
بادام با این که حجم کمى دارد ولى مواد غذایى آن کامل است و بعلاوه وقتى ما آن را مى خوریم به ذائقه ما خوش مى آید و میل مى کنیم بیشتر و بیشتر بخوریم ولى باید بدانیم که این میوه مغذى وقتى زیاد خورده شود هضم آن سنگین مى شود و موجب ناراحتى معده و دستگاه هاضمه را فراهم مى آورد.
در تمام زمانها، بادام میوه اى مطبوع بوده است که هم به عنوان غذا و هم به عنوان دوا از آن استفاده مى کردند. ابوعلى سینا و زکریاى رازى پزشکان دانشمند ایرانى براى نرم کردن سینه ، آرام کردن سوزش ادرار، تقویت معده و ریه و پاک کردن روده ها مصرف آن را تجویز مى کرده اند. زکریاى رازى عقیده دارد که بادام هوش را زیاد کرده و تن را چاق مى کند.
دانشمندان و پزشکان عصر حاضر هم براى بادام خواص زیادى قایل هستند آنها عقیده دارند که بادام سرشار از ویتامین هاى ((آ)) و ((ب )) قند، املاح ، چربى ، روغن مایع ، مواد سفیده اى است و داراى یک ماده تخمیرى دیاستازیک به نام ((امولسین )) است .
بادام ، داراى مقدارى آهک و همچنین مقدار قابل توجهى فسفر است که این دو ماده معدنى اثر کاملى بر مغز و سیستم عصبى دارند. اگر بادام سبز داراى 88 درصد آب است وقتى کاملا برسد و خشک شود بیش از 40/4 درصد آب ندارد ولى در عوض مواد چربى آن زیاد مى شود. چنانکه بادام تازه و تر داراى 19/2 درصد چربى ولى بادام خشک داراى 20/54 درصد مواد چربى است و همچنین مواد ازت دار آن از 67/5 درصد به 10/18 درصد افزایش مى یابد.
پس بادام رسیده و خشک بى اندازه مقوى است و براى کسانى که دچار کمبود کلسیم شده اند غذایى عالى است . به همین جهت به خانمهاى آبستن مصرف آن توصیه مى شود زیرا بادام به همان اندازه که براى زنان باردار مفید است به همان اندازه براى جنین فایده دارد.
مقدار مصرف بادام باید حداقل در هر روز 6 عدد و حداکثر بیست عدد باشد و باید خوب و به آهستگى جوید و در دهان نرم کرد و با آب دهان مخلوط نمود و بعد فرو داد. بادام را به تنهایى و یا با انجیر و یا عسل مى توان خورد. از بادام شیرین ، روغن مایع شیرینى استخراج مى کنند که حکم مسهل را دارد. مقدار مصرف آن براى اشخاص بزرگ سال شصت گرم و براى بچه ها پانزده تا ده گرم است که باید صبح ناشتا خورد.
روغن بادام را وقتى برونشها تحریک شده اند مصرف مى کنند، دکتر ((برتوله ))نقل مى کند که دیوسکورید روغن بادام را براى آسان کردن خروج سنگ مثانه تجویز مى کرد. استعمال خارجى روغن بادام تقریبا به همان اندازه مصرف داخلى آن است چنانکه اگر بخواهند امعا را تقویت کنند باید پایین شکم را با روغن بادام صبح و شب مالش دهند.
خیلى اشخاص نمى دانند که اگر زخم اگزما را با روغن بادام شیرین چرب کنند در بهبود آن تسریع خواهد شد.
روغن مایع بادام شیرین براى آرام کردن درد گوش خیلى مفید است نیم قاشق قهوه خورى کوچک روغن بادام را شب موقع خواب در گوش ‍ بچکانید و بخوابید به این ترتیب خیلى زود درد گوش شما آرام مى شود. چنانچه روغن بادام شیرین را به اندازه مساوى با کره و کاکائو مخلوط سازید و گرم کنید تا خوب با هم مخلوط شوند پمادى به دست خواهید آورد که براى دستهاى ترک خورده خیلى مفید و موثر است و مخصوصا در زمستانها دستها را نرم نگه مى دارد.
مخلوط تخم مرغ زده با روغن بادام شیرین داروى آرام بخش براى دردهاى بواسیر است که باید آن را روى موضع مالید.

شیر بادام
شیر بادام را براى درمان تشنج ، عفونت معده ، روده ها و مجارى ادرار مصرف مى کنند. مصرف شیر بادام براى معالجه تپش قلب ، سرفه هاى پى در پى نیز فایده دارد و مصرف مى شود.
براى تهیه شیر بادام باید پنجاه گرم بادام را در آب نیم گرم خیس کنید و سپس پوست بکنید و بعد آن را با کمى آب سرد بکوبید تا خمیرى به دست آید. بعد آن خمیر را در بقیه یک لیتر آب حل کنید و پنجاه گرم عسل به آن اضافه نمایید و سپس از پارچه نازکى آن را بگذرانید تا صاف شود و مصرف کنید:
خمیر بادام تلخ به جاى صابون در شستشوى زخم اگزما مصرف مى شود. شستشو با این خمیر جوشهاى قرمز پوست را از بین مى برد و همچنین اگر زیر بغل و یا پاها را که اغلب عرق مى کند و بوى بد مى دهد با خمیر بادام تلخ بشویند بوى بد آن را برطرف خواهد کرد.
 

 


 

پرتقال

میوه اى که براى پیر و جوان و خردسالان مفید و انرژى بخش است .
در دنیا بیش از صد جور پرتقال وجود دارد اصل این میوه از چین بوده است و از چین به هند، ایران ، سوریه و مصر رفته است . جنگجویان صلیبى پرتقال را به اروپا بردند و کشت آن را در کشورهاى حوزه مدیترانه ترویج کردند.
در قدیم پرتقال براى اروپاییان میوه لوکسى بود. بچه ها آن را نمى شناختند. و بزرگترها در موقع عید نوئل یک پرتقال هدیه مى گرفتند. به همین علت است که در اروپا به پرتقال میوه نوئل هم مى گویند.
ولى اکنون پرتقال میوه اى است که در دسترس همه قرار گرفته و مخصوصا در زمستان که میوه هاى دیگر نایاب مى شود این میوه به حد وفور وجود دارد و براى علاقه مندان آن به منزله نعمت بزرگى است .

پرتقال چه خواصى دارد؟
پرتقال میوه ممتازى است که سرشار از ویتامینها، مخصوصا ویتامین ((ث )) مى باشد. پرتقال داراى املاح معدنى فسفر و آهن و مخصوصا کلسیم است .
یک پرتقال به وزن متوسط معمولى داراى 65 میلى گرم کلسیم است . به علت طعم ترشى که دارد که بعضیها این میوه مفید را متهم کرده اند که املاح بدن را کم مى کند. حال آن که خود این میوه سرشار از املاح معدنى است و کمبود املاح را در بدن جبران و ترمیم مى کند.
آب پرتقال مثل آب دیگر میوه ها داراى خاصیت قلیایى کننده خون است و به بدن کمک مى کند تا افزایش ترشى خون برطرف شود، اسید خون در صورتى افزایش مى یابد که غذاى ما داراى مقدار زیادى گوشت و مواد چربى باشد به همین جهت است که دکتر ((گیلورد هاوزر)) غذاشناس ‍ نامى توصیه مى کند کسانى که زیاد گوشت مى خورند باید در مقابل سبزى و میوه هم بخورند تا خون آنها معتدل شود.
از ویتامینهاى دیگرى که در پرتقال است و تقریبا از هر صد گرم پرتقال پنجاه میلى گرم آن این ویتامین هاست ویتامین ((ب 1)) و ((ب 2)) مى باشد که به صورت رگه هایى در پرتقال وجود دارد.
آب پرتقال تازه نوشابه نشاط آورى است که ضد عفونى کننده است و کالرى آن خیلى کم است . بطورى که یک لیوان بزرگ آب پرتقال فقط پنجاه کالرى حرارت تولید مى کند.
شاید بعضى از اشخاص که روده علیلى دارند نتوانند پرتقال تازه را تحمل کنند. این اشخاص باید آب پرتقال را با کمى آب خالص و یک قاشق عسل مخلوط کنند و بنوشند.
روغن هاى مایع معطر که طعم خاصى به پرتقال مى دهد خواص ضد عفونى دارد و عمل این روغنهاى مایع با عمل ویتامینهاى ((ث )) یکى شده و دستگاه بدن را در مقابل عفونتهاى مختلف حمایت مى کند.

چه کسانى باید پرتقال بخورند؟
پرتقال براى همه از پیر و جوان و خرد سال مفید است و براى هر سنى و هر مزاجى مى باشد. آب پرتقال تازه را بدون هیچگونه عوارض ناگوارى مى توان به بیماران و کسانى که دوره نقاهت را مى گذرانند تجویز کرد مگر این که از نظر هضم ناراحتى زیادى داشته باشند. مصرف پرتقال را مخصوصا به بچه هاى خیلى کوچک به ورزشکاران به زنان آبستن ، به مادران شیرده و به اشخاص چاق و تنومند تجویز و توصیه مى کنند.
توصیه به خانمهایى که به زیبایى خود علاقه دارند.
اگر خانمها هر شب بعد از اینکه آرایش خود را پاک کردند گوشت پرتقال له شده را روى صورت و گردن و شانه ها و دستان خود بگذارند و پس از پانزده یا بیست دقیقه بردارند و به این وسیله ماسک زیبایى بگیرند پوست نرم و شادابى پیدا خواهند کرد که هیچ وقت چین نخواهد خورد و اگر چین و چروکى داشته باشد رفته رفته برطرف خواهد شد.
اگر کفش و کیف چرمى دارید که مى خواهید براق شود، پوست پرتقال را اول روى آن بمالید و بعد یک دستمال پارچه اى نرم را روى آن بکشید تا برق اول خود را بدست آورد اگر یک پرتقال را که دانه هاى میخک در آن فرو کرده اید در قفسه لباستان آویزان کنید لباسهاى شما از خطر بید زدگى مصون خواهد بود.
 

 


آلبالو

میوه اى که براى بیماران قلبى و روماتیسمى فوق العاده مفید است و زیبایى و طراوت خانمها را تضمین مى کند.
کشت آلبالو در کشورهایى که تولید کننده آلبالو هستند روز به روز رو به توسعه است .
ایتالیا و آمریکا جزو اولین کشورهاى تولید کننده آلبالو هستند و بیش از دویست هزار تن هر ساله میوه آلبالو دارند، بعد از ایتالیا در اروپا کشور آلمان است که محصول سالیانه آن به صد و پنجاه هزار تن مى رسد.
درخت آلبالو اصلا در ایران بوده است و از ایران به کشورهاى دیگر رفته و کشت شده است . منطقه اى که در قدیم درختان آلبالوى فراوان داشته در منطقه وسیعى از آناطولى ترکیه تا دریاى خزر بوده است .
در حال حاضر در مناطق مختلف ایران درخت آلبالو و میوه آن وجود دارد و بعضى سالها محصول فراوانى دارد که از آن به عنوان میوه استفاده مى شود یا آن را خشک مى کنند و یا از آن شربت و مربا و یا آلبالو پلو و یا خورش ‍ آلبالو درست مى کنند.
ارزش غذایى آلبالو زیاد نیست و صد گرم آلبالو فقط هفتاد کالرى دارد. آلبالو داراى ویتامین آ.ب . و ث مى باشد.
املاح معدنى آلبالو عبارت است از آهن ، کلسیم ، فسفر، کلر، گوگرد، منیزیم ، سدیم ، پتاسیم ، مس ، روى ، منگنز، کوبالت .
قند آلبالو از نوع لولوز است و براى اشخاصى که دیابت دارند جذب آن آسان است .
آلبالویى براى خوردن خوب است که رسیده و تازه باشد علامت رسیدگى آن رنگ آن است که کاملا قرمز و درخشان باشد. از آلبالویى که رنگ آن کاملا قرمز نشده است و داراى گوشتى سفت است دورى کنید زیرا مصرف آن سوء هضم مى آورد و کار روده ها را مختل مى کند.
آلبالو وقتى تیره رنگ است و داراى لکه هاى قهوه اى است کهنه شده و رو به فساد گذاشته است . گاهى میوه فروشان براى این که آلبالو را خوش منظره سازند به آن آب مى زنند این کار زود آلبالو را خراب مى کند و آماده مى سازد که زودتر فاسد شود.

چه وقت و چگونه باید مصرف کرد
وقتى آلبالو خوردید روى آن آب نخورید، مایعات به طور کلى روى میوه ها آن را ((باد کرده )) مى کند و این وضع براى دستگاه هاضمه خطرات جدى در بر دارد.
در فاصله غذاهاى اصلى مى توانید آلبالو را بخورید زیرا خیلى زود هضم مى شود یک مرتبه مقدار زیادى آلبالو نخورید بلکه به مقدار کم بخورید و در موقع خوردن هم خوب آن را بجوید.

آلبالو براى چه اشخاصى خوب نیست
کسانى که ورم روده دارند چون آلبالو ترش و سلولز دارد دیر هضم مى شود.
کسانى که از معده یا روده ها علیل هستند مى توانند آلبالوى پخته را به صورت کمپوت یا مربا مصرف نمایند البته در این موارد آلبالو چون پخته مى شود قسمتى از مواد حیاتى خصوصا ویتامین هاى خود را از دست مى دهد ولى به آسانى هضم مى شود. با وجود این بعضى از کسانى که از جهت معده و یا روده ها علیل هستند مى توانند هضم آلبالو را تحمل کنند به شرطى که صبح ناشتا به مقدار کم آن هم کاملا رسیده باشد مصرف نمایند.
کسانى که دیابت دارند مى توانند به حد اعتدال آلبالو بخورند زیرا قند آلبالو از نوع لولوز است و این قند را بیماران دیابتیک مى توانند جذب کنند.
اشخاصى که چاق هستند نباید آلبالو را به عنوان دسر یا غذاى اضافى علاوه بر غذاهاى مخصوص رژیم خود مصرف نمایند ولى به عنوان یک غذاى اصلى مى توانند آلبالو مصرف نمایند زیرا آلبالو داراى کالرى کمى است و شیپور اشتهاى کاذب را خفه مى کند!

چه کسانى باید آلبالو بخورند؟
کسانى که بیمارى کلیه دارند، اشخاصى که رماتیسم دارند اگر آلبالو بخورند از بروز نقرس در آنها جلوگیرى خواهد شد.
کسانى که بیمارى قلبى دارند چون آلبالو ادرارآور است پوتاسیوم آن از باقیمانده نمک در عروق جلوگیرى مى کند و به صورت ادرار آن را خارج مى کند و در نتیجه به قلب کمک مى کند.
خانمهایى که مى خواهند داراى رنگ درخشانى شوند و زیبایى چهره آنها مورد توجه قرار گیرد براى صاف شدن خون خود باید آلبالو بخورند.

مصارف دیگر آلبالو
جوشانده دم آلبالو بى اندازه ادرارآور است و کسانى که به حبس البول یا اختلال کلیه و یا مثانه مبتلا هستند باید آن را مصرف نمایند. براى تهیه این جوشانده باید سى گرم دم آلبالو را که خشک کرده اید در یک لیتر آب ده دقیقه بجوشانید و بعد آن را مصرف کنید. در طب جدید هم جوشانده دم آلبالو در مواردى که بخواهند خروج ادرار را زیادتر کنند مصرف مى شود.
مغز هسته آلبالو را مى کوبند و از آن روغن مایعى مى گیرند که قرنها است با موفقیت رماتیسم را شفا مى بخشد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: خوراکیها


تاريخ : ۱٩ خرداد ۱۳۸۸ | ٥:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : صادق ماهیدشتیان | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.