بدن انسان دقیقا همانند یک معبد است،
وقتی دست کسی را که دوستش میداریم لمس میکنیم،
ین کار تنها لمس پوست نیست،
چیزی فراتر از پوست است،
تپشها، لرزشها و حتی همانند یک هم پروازیست.
در چشمان کسی که دوستش داریم وقتی نگاه میکنیم،
به عمق وجود او رخنه کرده و فراتر از یک نگاه خواهیم یافت.
اندک اندک بدن شروع به محو شدن میکند و
دروازه ای به درون باز خواهد شد.
پس دیدی عاشقانه و خالصانه داشتن
همیشه انسان را به فرا سوی جسم هدایت خواهد کرد.
کلمات کلیدی :داستان
